تنهای تنهایم در این زندگی مشقت بار، در این سرای فانی، در این...،

تنها یک چیز میتواند مرا از پوچی در آورد و آن مرگ است.

شب که می شود غمی سنگین دلم را در حصار خود قرار می دهد و فشاری محزون بر قلبم فرود می آید. بغضم می ترکد، اما هق هق ناله هایم را در دلم محبوس می کنم تا کسی نفهمد غمی گران در دل دارم. به راستی احساس تنهایی می کنم. نمی دانم چرا فکر می کنم هیچ یک از عالمیان حرفم را نمی فهمند و نمی دانند که تنها مونسم فقط آسمان است و تنها شاهدم زانویی است که همه شب او را به بغل گرفته و می گریم.

وقتی دلی تنهاست، فقط خدا می داند که تنهایی یعنی چه.

پس ای معبود من، ای خدای من، ای تک نواز رویای من، چرا مرا به سوی خود نمیخوانی؟

مرا بخوان...

دقایق حساس روز را با خیال تو دست و پنجه نرم می کردم، آرزوی

یک لحظه دیدارت را می کشیدم و در این امید به خواب می رفتم و

به خاطرت سخت ترین دردهاو مشقت های روحی و روانی را تحمل

 کردم، اما ای بی وفا تو چی...

پس نفرین بر تو می فرستم که غارتگر آسایشم بودی، نفرین بر تو

که در اقیانوس دیده ام جوش و خروش به راه افکندی، نفرین بر تو

که بر قلب بی آلایشم آشیانه ساختی و در آن درس بی وفایی و

رنج و عذاب آغاز کردی، نفرین بر تو که لانه انسانیت را در من ویران

و شمع وجودم را خاموش کردی.

نفرین، نفرین، نفرین بر تو که با قلب و روحم بازی کردی و خیانتت

نصیبم شد...

به دختران در کودکی شیر سگ دهید؛ شاید در بزرگی وفا بیاموزند.

( شکسپیر )

از همتون که این چند وقت بهم سر زدین ممنونم. اما لطفاً دیگه کسی نظر نذاره. چون من به کسی سر نمیزنم. اگه میخواین چیزی بگین فقط فحش بدین. ممنون. دلم میخواد همتون راحتم بذارین. بذارین به درد خودم بمیرم. بعداز این هر حرف فیلسوف مابانه ای منو آزار میده. حوصله ی نصیحت و دلسوزی هیچ کسی رو ندارم. حتی یک نفر...

عزیزم؛ نمیدانم که آیا می دانی چرا پاییز همیشه برایم زیباترین بوده و هست؟

چرا روزها و هفته ها و حتی ثانیه هایش هم برایم مقدس است؟

چرا بوی گل های سوسن را در فصل پاییز هم حس می کنم؟

چرا وقتی برگ های زرد پاییزی زیر قدم هایم خش خش می کند؛

این موسیقی روح پریشانم را آرامش می دهد؟

نمی دانی؟ آری نمی دانی همه این زیبایی ها به خاطر توست. تویی که قلبم به یادت می تپد،

تویی که سخاوت روحت مرا اسیر کرده، تویی که وقتی می خندی هزاران شکوفه همراهیت

می کند،تویی که شیوایی کلامت مرا جادو کرده بود، کاش می دانستی پاییز من، در کنار نام

زیبایت جان می گیرد، و اگر تمام فصل های خدا دوست داشتنی هستند؛

پاییز من مقدس  است ؛ مثل نامت و مثل پاکی نگاهت ...

پــــــــــاییز مبــــــــــارک

بچه ها؛ کسی میتونه یه سایت بهم معرفی کنه تا نرم افزار آپلود کنم؟ مرسی.   

وقتی خزان از راه می رسد، بغض چشمهای ابری می بارد.

رنگ نیلی آسمان را امواج خاکستری اندوه و رنج های نگفته فرا میگیرد،

و قلب شب های تار و طولانی در هاله سرمای غربت و درد گم می شود. 

آه از آن روز که جای بهار زندگی را خزان رفتن و بازنگشتنش بگیرد ؛

آه از آن روز که تمام با هم بودن ها و راز نگاههای ساکت را باید به قاب خاطره ها سپرد.

روزهایی که حتی برای یکبار، انتظار قلب خسته ات را پاسخی نخواهی شنید.

من جغدی خرابه نشین هستم که از تمام مظاهر شادی بخش زندگی گریزانم. حتی از خودم هم گریزانم. احساس می کنم از بارگاه خدا رانده شده و در چنگال ابلیس می سوزم و فریادهای مرگ را از سینه بیرون می کشم.

من مثل گورکنی بدبخت و عزادار هستم که در یک لحظه حساس از زندگی اش می خواهد به جای غریبه ها، فرزندش را زیر خاک کند و من هم می خواهم تمام هستی ام را در زیر خاک مدفون سازم...

و حالا در کنار آرامگاه عشق هستم و منتظرم تا قاری، آهنگ غم انگیزش را سر بدهد و بعد در سکوت و جبروت مرگ، لاشه عشقم را بی سر و صدا مدفون سازم.

خدایا ! آلوده آمده ام، خسته از بار معصیت، اما نردبان امیدت مرا به معراج حضور فرا خوانده است.

معشوقا ! اگر وجودم در طوفان وهم به خاک نشسته اما کبوتر امید از قله های عطوفتت بال گشوده است.

معبودا ! اگر ظلمت گمراهی دور بیابان احساسم حصار تنهایی کشیده، خوف از خشم تو باغبانی است که این بیابان را آبیاری می کند.

دلبرا ! اینک که ابر دیدگانم تنها به عشق تو بارانی است آنها را به تماشای دریای فضل و کرمت روشنی بخش.

شاهدا ! حال که تکیه گاهی جز درگه تو نیست مرا سینه ای سوزان عطا کن تا بر فراق تو شراره های وصل زند.

امیدا ! خستگی بار گناهانم را با عنایت خویش از دوشم بردار.

عادت کرده ام به سیاه کردن دفتر خاطراتم، به مرور عقربه های ساعت دیواری، به این روزهای تکراری که بدون تو سپری می شوند.

عادت کرده ام که هر زمان، یادت کودک احساسم را به گریه انداخت، سرم را به دیوار اتاق تکیه بزنم و نامت را زمزمه کنم. عادت کرده ام به هق هق گریه های شبانه ام، به غروب غربت، به زمین و زمان نترس.

هنوز ثانیه هایی از عمرم باقی است که آن را هم به یاد تو سپری می کنم.

اگر تمام ستارگان را به پای من بریزند و بگویند دل از تو بکنم، تمام ستارگان را با اشکانم به آسمان می چسبانم و می گویم" << مـــتاســفــم >>

سلام بچه ها

طبق قانون جدید مبارزه با جرایم رایانه ای هر کس دیگری رو ترغیب به خودکشی کنه مجرم شناخته میشه و بین نود و یک روز تا یکسال حبس داره.
به قول یه بنده خدا؛ یکی از اهداف بیشتر وبلاگ نویس ها نوشتن از حالات روحی خودشونه. یعنی طبق این قانون اگه حال روحی نامساعدی داشته باشی مرتکب جرم شدی.
خیلی مسخره است، مگه نه؟
به نظرتون من شما رو به خودکشی ترغیب می کنم؟  
حالا خوبه بیان پست ( نفس کشیدن چرا؟؟؟ ) رو بخونن.
اگه یه موقع دیدین خبری از من نشد بدونید که توی زندان دارم آب معدنی می خورم.

بای تا های  

ثانیه ها و دقیقه ها از پی هم گذشته تا سال ها پدیدار شد و کشتی شکسته قلبم هنوز در میان موج های پرتلاطم دریای عشقت گرفتار بود. گرفتار طوفان بزرگی به نام آشنایی.

ای کاش آشنایی ها هیچ گاه به وجود نمی آمد یا وقتی بوجود آمد هیچ گاه به جدایی ختم نمی شد.

آسمان قلبم شب تیره را یکبار دیگر برای خواندن مرثیه تلخ جدایی به خانه ضیافت کرده است تا شاید با خواندن ، قلب شکست خورده از زخم کاری تقدیر را التیام بخشد.

آری ! من همان کشتی شکسته ساحل عشق و تنهایی ام که فقط دل به چشم های سیاه تو داده ام. نمی دانم شاید اشک هایم دیگر جوابگوی این دلتنگی نباشد. نمی دانم وقتی جدایی حاکم شد ، عشق رنگ باطراوت خود را از دست می دهد؟

پس باید برای مراسم ترحیم عشق گمشده ام جامه سیاه بر تن کنم و با قلب لرزانم عهدی ببندم تا بعد از چشم های مست سیاه تو دیگر شیفته چشم دیگر نشود و باز برای رسیدن به ساحل باید سوار کشتی شکسته خود به دنبال ساحل امید باشم.

این منم که با تنی رنجور و خسته، زنجیر سنگین غم به پایم، تیر سوزان عشق بر قلبم و خطوط بی رحم سرنوشت حک شده بر پیشانی ام به جلو می روم و قلبی خرد شده و تکه تکه شده را در میان دستانم گرفته ام شاید در بین راه درد آشنایی تکه های آن را به هم بند زند و اندوهناکم از روزهایی که خواهد آمد  بدون آنکه من بتوانم تغییری در آنها به وجود آورم.

من روزهای بسیار بدی که هرگز اختیار این را نخواهم داشت تا آنها را خوب گردانم را داشته ام و دلگیرم از رفیقانی که پشت خنده هایشان انگ غرور و بی معرفتی بر پیشانی ام زدند و صداقت و یکرنگی مرا بیهوده نامیدند.

حال می خواهم بر هر چه سردی است خط بطلان بکشم و نفرین کنم بر هر آنکس که بال پروازم را شکست. من دیگر اعتماد نمی کنم به دوستی که در آستین خنجر پنهان کرده و من نیز شبی یا روزی آرام بر سر مزار آرزوهایم جان خواهم سپرد.  

سلااااااااااام. این پست رو خیلی وقت پیش آپ کرده بودم. ولی چون میدونم خیلی ها نخوندن، برای همین از اونجا حذف و یه بار دیگه آپ می کنم. به نظر خودم خیلی جالبه.

مصاحبه تلفنی با سهراب سپهری

* الو! سهراب خان!
- کفش هایم کو؟ چه کسی بود صدا زد سهراب؟
* بنده هستم ، رامین ، خواب که نبودید؟
- نه خواب بودم نه بیدار
* قبلاً هم زنگ زدم تشریف نداشتید
- رفته بودم تا وعده گاه کودکی و شن، پای درخت گلابی ... دیدم قدری گرفته ام
* جناب سپهری اهل کاشان هستید؟
- اهل کاشانم، اما شهر من کاشان نیست
* پس کجاست؟
- شهر من گم شده است
* روز و روزگارتان چطور است؟
- روزگارم بد نیست، تکه نانی دارم، خرده هوشی، سر سوزن ذوقی
* راضی که هستید؟
- دل خوش سیری چند؟
* شغل تان چیست؟
- پیشه ام نقاشی است
* چی نقاشی می کنید؟
- گه گاهی قفس می سازم با رنگ
* چه کارش می کنید؟
- می فروشم به شما
* به ما چرا؟
- تا به آواز شقایق که در آن زندانی است، دل تنهایی تان تازه شود
* از خانواده تان بگویید
- مادری دارم بهتر از برگ درخت
* پدرتان چی؟
- پدرم پشت زمان ها مرده است
* کی؟
- پدرم وقتی مرد آسمان آبی بود، پدرم وقتی مرد پاسبانها همه شاعر بودند
* از خانواده گفتید، از دوستان هم بگویید. دوستانتان چطور هستند؟
- دوستانی بهتر از آب روان
* به نظر شما یک دوست خوب برای انسان چه کاری انجام می دهد؟ و چه تاثیری روی دوست خودش می گذارد؟
- ساقه معنی را وزش دوست تکان خواهد داد
* خب، این دوست را چطور باید پیدا کرد، با چه نشانی، اصلاً خانه دوست کجاست؟
- نرسیده به درخت، کوچه باغی است که از خواب خدا سبزتر است و در آن عشق به اندازه پرهای صداقت آبی است، می روی تا ته آن کوچه که از پشت بلوغ سر به در می آرد، سپس به سمت گل تنهایی می پیچی، دو قدم مانده به گل ... کودکی می بینی، رفته از کاج بلندی بالا جوجه بردارد از لانه نور و از او می پرسی، خانه دوست کجاست.
* از دوستی بگذریم، حالا از عشق بگویید.
- خوشا به حال گیاهان که عاشق نورند
* اینکه نشد جواب، حالا که از عشق نگفتید، لااقل از ویژگی های عاشق بگویید؟
- همیشه عاشق تنهاست و دست عشق در دست سرد ثانیه هاست
* خب، خود عشق را کجا باید پیدا کرد؟
- عشق را زیر باران باید جست
* آقا سهراب با ما هستی یا حواستان جایی دیگر است؟ از عشق که به جایی نرسیدیم، حالا از زندگی بفرمایید.
- زندگی شستن یک بشقاب است. زندگی یافتن سکه ده شاهی در جوی خیابان است.
* واقعاً زندگی یعنی همین؟
- زندگی سیبی است، گاز باید زد با پوست
* سیب؟
- یک سیب، در فرصت مشبک زنبیل می پوسد
* از زندگی خسته نشده اید؟
- تا شقایق هست زندگی باید کرد
* برای آدمهای بدبین و... چه توصیه ای دارید؟
- چشمها را باید شست، جوری دیگر باید دید
* حالا از زندگی گفتید، از مرگ هم بگویید
- و نترسیم از مرگ، مرگ پایان کبوتر نیست
* خاطره ای هم از مدرسه دارید؟
- کتاب من باز بود. چیزی نمیخواندم، نقاشی می کردم. یک مرتبه معلم بالای سرم آمد و با صدای بلند فریاد زد، کودن ، همه درسهایت خوب است عیب تو این است که نقاشی می کنی ... معلم نمی دانست که هنر عیب نیست
* آقا سهراب، اگر خواستیم حضوری خدمتتان برسیم، کجا تشریف دارید؟
- پشت هیچستانم
* پشت هیچستان دیگر کجاست؟
- پشت هیچستان، رگ های هوا، پر قاصدهایی است که خبر می آورند از گل وا شده دورترین بوته خاک
* خب، چه جوری پیشتان بیاییم؟
- به سراغ من اگر می آیید نرم و آهسته بیایید مبادا ترک بردارد چینی نازک تنهایی من
* این مصاحبه به پایان رسید، ولی من بعضی از حرفهای شما را نفهمیدم
- حرفهایم مثل یک تکه چمن روشن بود.

هر کس به بهانه ای دل ما می شکند...

کاش بودی تا دلم تنها نبود

تا اسیر غصه فردا نبود

کاش بودی تا برای قلب من

زندگی اینگونه بی معنا نبود

کاش بودی تا لبان سرد من

قصه گوی غصه غم ها نبود

کاش بودی تا نگاه خسته ام

بی خبر از موج و از دریا نبود

کاش بودی تا زمستان دلم

این چنین پر سوز و سرما نبود

بابت پست قبلی از همه معذرت میخوام.

ای کاش می شد؛ که ما انسانها به جای آنکه اینقدر به لحظات از دست رفته مان

افسوس بخوریم می توانستیم از زمان های در حال گذرمان نهایت استفاده

را ببریم تا بیش از این به زندگی با حسرت ننگریم.

با حسرت به زندگی چشم دوختن برابر است با شکست

و شکست در زندگی یعنی مردن امید و امید نداشتن نشانه مرگ احساس است.

به یاد تنها همدم شب های تنهایی ام :

ای عاشق عشق، حرف دلم را گوش کن و درد دلم را بدان. آخر خسته شدم بس که سکوت کردم. حال فریاد می کشم که ای عاشقان من هم عاشقم. یه عاشق دلخسته و دلشکسته. عاشقی که قربانی آرامش یار خود شد. عاشقی که دردی به بزرگی عشقش در دل دارد. عاشقی که دیگر خسته شد از لب فرو بستن و درد خود را در دل نهفتن. حالا که سکوتم شد فریادی به وسعت ابدیت، پس فریاد می کنم خودم را، دردم را، عشقم را و همه غریبی ام را ... فریاد می کنم درد جدایی را ... فریاد می کنم درد شلاق های صداقتم را، که دروغ در این دنیای کثیف عجب ارزشی دارد. آه که دو رویی و ریا در این دیار خاکی عجب قیمتی دارند.
ای کاش می توانستم کمی هم دروغگو باشم. ای کاش همه را به چشم سادگی و صداقت خود نمی دیدم.
من فریاد می کنم درد را، فراق را، فریاد می کنم لحظه بی صدا شکستن قلبم را، فریاد می کنم خود را و قلب بی گناه عاشقم را ... فریاد می کنم التماس های این دل در به درم را، چشم های همیشه گریانم را.
آه! ای خدایا شکست حرمت عشق ... شکست این قلب تنها ... فرو ریخت کاخ آمال و آرزوهایم بر این سر پرسودایم ... نقش بر آب شد تمام امیدهایم ...
خدایا ؛ چگونه می توان به سادگی از عشق گذشت؟ چگونه می توان درد جدایی را در این قلب عاشق و کوچک جای داد؟ تا کی می توان بی صدا شکست و هیچ کس هم متوجه حضورم در این دنیا نباشد؟
آخر من هم می خواستم دنیای رنگارنگ خودم را به رخ تمام آنهایی که عشق را باور ندارند بکشم. تازه می خواستم در دنیای پرهیاهویم از عشق بگویم و بخوانم که جغد شوم جدایی بر بام خانه آرزوهایم نشست و بهار آرزوهایم را طوفان پاییز جدایی، زرد و سرد و خزان کرد. پس فریاد می کنم ؛

مرگ بر جدایی ؛ فریاد از این جدایی ؛ لعنت به این جدایی

از ما گذشت تمام شد. ولی خدایا ، خداوندا تورو به حرمت پاکی دل های عاشقان، هیچ قلب عاشقی رابا درد جدایی و فراق از عشق نالان مکن ... نالان مکن.

آیا انصاف است که اشک دل یاکریم را ببینیم و بگذریم؟

آیا انصاف است که بالهای عاشق پرواز را نوازش نکنیم؟

آیا انصاف است که کوچ پرستوها را فراموش کنیم و بر گلبرگ های نیلوفر

عاشق بوسه نزنیم؟

و آیا دور از انصاف نیست که به شکرانه آزادی، جرعه ای از نگاهمان را هر

روز نذر کبوتران نکنیم؟

تمام کوچه را تا صبح به دنبال تو گشتم
ندیدم رد پایی از نگاهت
دلم را گوشه دیوار کوچه
نهان کردم به امید صدایت
چه امید محالی بود این عشق
به ظاهر عشق نابی بود این عشق
چه می دانستم که از اول تو را
نخواهم دید در چشمان فردا
چه می دانستم که تو عاشق نبوده ای
برای عشق دلواپس نبوده ای
چه می دانستم که من بیهوده مستم
که تا آخر به پایت من نشستم
چه می دانستم که عاشق نیست آن دل
فقط رسواگری ها ماند ز آن دل
چه می دانستم که آخر همدلی نیست
برای این غریبه دلبری نیست
چه می دانستم که تو عاری ز مهری
برای دیگری چون کوه مهری
فقط می گویمت نفرین بر تو باد
که این عشق غریب را دادی بر باد

نفس کشیدن چرا؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

وقتی زیبایی های دنیا از آن همه نیست و لیاقت می خواهد؛ وقتی واژه غم

و غصه فقط یار دل من است؛ وقتی دیگر کسی عاشق نمی شود؛ وقتی

دخترک با لب های خندان به پسر همسایه نگاه نمی کند؛ وقتی کسی

نیست مرا باور کند؛ وقتی در خارستان احساسم پروانه ای پر نمی زند؛

وقتی سایه های غربت در وطن خود و در کنار شفیقان بر سرت باشد؛

وقتی که نتوان به لبخند عزیزترین خود اعتماد کرد؛

نفس کشیدن چرا؟؟؟؟؟؟؟